Lig je op een mooie zondag, vroeg in maart, lekker in het bos...... komt er een hond aangerend, kijkt je even aan en rent weer weg.

Even later is hij weer terug, gevolgd door een enthousiaste baas.

Voor veel mensen zou dat op z'n minst een rare ervaring zijn, maar niet voor degenen die speciaal naar het bos gekomen zijn om eens een training mee te maken.

Dit was het begin van een ontzettend interessante dag, vol vrolijke honden, enthousiaste bazen en een handvol nieuwsgierigen.
Na eerst een keer ver weg verstopt te zijn, kon ik de tweede inzet meelopen tijdens het zoeken naar het tweede slachtoffer. Leuk hierbij was dat ik wist waar het slachtoffer lag en ik zou zweren dat we er gewoon voorbij liepen. Wederom bleek echter de hond, ondanks het ontbreken van duidelijk speur activiteit, feilloos door te hebben dat het slachtoffer een kavel verderop lag. Het was meteen duidelijk hoe belangrijk het is om de hond niet te sturen, want de mens is maar een zwak hulpmiddel als het op zoeken aankomt.

Na de lunch kon ik meelopen met wat korte oefeningen, waarbij alle tijd was om alle vragen beantwoord te krijgen over de manier van trainen.
Wat mij hierbij opviel is dat iedereen even enthousiast is om te vertellen hoe het in z'n werk gaat, terwijl iedereen die op bezoek komt toch veel dezelfde vragen zal stellen. Vanuit mijn ervaring bij de hondentraining van de dierenbescherming (ik ben in aspirant trainer in de Haarlemse groep) heb ik voornamelijk gelet op de interactie tussen de baas en de hond, en wat mij opviel is dat elke baas weet hoe zijn of haar hond gemotiveerd moet worden. In de dagelijkse praktijk zie ik dat veel bazen niet weten hoe ze echt contact kunnen krijgen met hun hond, niet weten wat hun hond echt leuk vindt. Het gevolg is dan vaak een hond die op de training een beetje achter de baas aansjokt en het allemaal wel best vindt. Van sjokkende honden was in het bos bij Lage Vuursche beslist geen sprake. Paarden, fietsers, wandelaars, andere honden... niets was leuk genoeg om de aandacht af te leiden van het zoeken naar het slachtoffer... nouja, bijna niets... een modderpoel moest onder het mom van "misschien ligt hier iemand in verstopt" ook even grondig geinspecteerd worden.

Voor mij was het een dag om vaak aan terug te denken, zeker in verband met mijn eigen honden en de honden die op cursus komen. Het is makkelijk om te vergeten dat elke hond is uitgerust met een fantastische neus, en dat het een schande is als je die als baas niet negeert. Een hond die z'n neus niet regelmatig goed kan gebruiken mist gewoon een deel van de lol in z'n leven.

Bedankt voor de gemoedelijke ontvangst, en de wil om alles wederom aan een speur-leek uit te leggen.

Tot een volgende keer.

Arjan Kroonen
Bloemendaal