Puin en natte snuiten:te gast bij de Reddingshonden Hulpdienst Nederland
Daar stond ik dan op het terrein van het beroemde kraakpand De Blauwe Aanslag in Den Haag. Er was niet veel over van het half gesloopte pand behalve een grote berg puin, glas, plastic, pijpen, spijkers, drollen en andere ondefinieerbare troep. Als mijn moeder me te midden van de rotzooi had gezien zou ze in lachen zijn uitgebarsten: 2 maten te grote, geleende bergschoenen, een oranjerode helm en werkhandschoenen. En dat allemaal op zondag om 10:00. Ja, ik was te gast bij de twee-wekelijkse training van de Reddingshonden Hulpdienst Nederland (RHH ). Omdat mijn hond Zappa uit het asiel door verschillende hondenkenners is aangewezen als 'werkhond-in-spé' en ik graag met hem aan de slag wil, had ik contact opgenomen met de RHH . Nadat Marjoleine van Doorn geduldig mijn geleuter over Zappa had aanhoord gaf ze me veel informatie over het werk en de trainingen. Ik was goed geïnformeerd en nieuwsgierig.
Ik werd warm welkom geheten door alle leden van de trainingsgroep. Zonder dat ik het doorhad was ik al gecheckt op veiligheid: mijn meest lompe Dr. Martens kwamen niet door de inspectie en ik kreeg vervangende schoenen. Twee groepen gingen op verschillende delen van het terrein trainen: de middengroep en de gevorderde groep. Ik werd direct aan iemand gekoppeld die ik de oren van de kop mocht vragen. Eerst werd er zorgvuldig een 'verstek' uitgezet, waarbij een fictief slachtoffer bedolven werd onder hout in een container. Het ging om een motivatie oefening waarbij de honden leren dat ze 'alles uit de kast moeten halen' om heel precies aan de geleider aan te geven waar het slachtoffer ligt. De geleider en hond lopen voorop, gevolgd door een begeleider die nauwlettend baas en hond in de gaten houdt en aanwijzingen geeft. De gedetailleerdheid waarmee dat gebeurt is ongelofelijk en ik was verbaasd hoe iedereen in staat is om èn naar de hond èn naar de geleider te kijken èn dan ook nog eens antwoorden op mijn vragen te geven. Het feest dat volgt nadat het slachtoffer is gevonden is uitbundig. Er wordt gebruikt gemaakt van speeltjes en als extra beloning lekkernijen als eigengemaakte gehaktballetjes zonder zout (!), brokjes pens, kaas, worst, etc. Het is mooi te zien hoeveel aandacht er gegeven wordt aan de beloning van de honden.
In de middag mocht ik met de gevorderde groep meekijken. De slachtoffers moesten 'dood' liggen, dat wil zeggen op geen enkele manier de hond stimuleren door geluid te maken of te bewegen. Het samenspel tussen de hond, geleider en begeleider is fascinerend. Ook ik mocht slachtoffer zijn en lag op een thermo-matje ingebouwd tussen brokken puin. En ja hoor, toen ik via de portofoon te horen had gekregen dat de eerste hond eraan kwam is het spannend om te horen wat er gebeurt. Al snel hoorde ik de hond hijgen en rondjes lopen boven mijn hoofd. Ik moest mijn lach inhouden toen ik de begeleider hoorde zeggen: 'Ja Lotte, ligt daar iemand lekker klem? Waar is ze dan? O, wat leuk hè dat daar iemand ligt'. Stel je voor hoe raar het is dat je blij zal zijn dat te horen als je echt vast ligt onder het puin, inclusief de zanderige snoet en poten in je gezicht die daarop volgt.
Ik heb erg genoten van het kijken naar de honden, de enorme verschillen in hoe de honden zoeken en aangeven dat ze 'lucht hebben', hoe ze onderscheid kunnen maken in de zee van geuren en vooral van de interactie tussen geleider, hond en begeleider.
Maar misschien heb ik nog wel het meeste genoten van de communicatie over en weer tussen de leden van de groep: direct, veel humor, zelfspot en tegelijkertijd heel serieus en met enorm veel kennis over veiligheid, honden en mensen.
Ik zie alweer uit naar de volgende keer…
Nicolette van Duursen.
