Hallo,

Bij deze het beloofde verslag van mijn bezoek aan jullie vereniging. Zondag 1 December, zou voor mij een saaie dag thuis worden, ik zou vrouwlief wegbrengen naar het NS station, samen met een vriendin, dat ze samen een kerst/knutselbeurs in Eindhoven konden bezoeken. Op de weg richting station, aan de Ringbaan-West, vielen ineens een aantal oranje pakken op, dit op een terrein waar werdt gesloopt.
"Heeeee" roept mijn vrouw, "er zijn ook honden bij!!", ik kan het geheel in een flits waarnemen, en meteen ontstaat het plan er op de terugweg eens polshoogte te gaan nemen, ik had het vermoeden al dat er een reddingsteam aan het trainen was.

Thuis zijn wij trotse bezitters van 2 honden, een boxer ( teefje) van bijna 3 jaar Ashley genaamd, en een ST Bernhardshond, ook een teefje, van 7 maanden, een kortharige, Katja genaamd.
Met de aanschaf van Katja was al het idee onstaan om met deze hond eens wat meer te gaan doen, omdat St Bernhard's in principe bekend zijn geworden als reddingshonden, zijn we wat in die richting gaan zoeken. Nooit verder gekomen als wat "plaatjes kijken" op internet, tot 1 december.

Na het wegbrengen van mijn vrouw en vriendin , maar eens snel op zoek gegaan naar sloopsite, en "de oranje pakken", die waren in no time gevonden. Auto geparkeerd, en netjes voorzichtig het terrein betreden, in het ergste geval zou ik weggestuurd kunnen worden, dacht ik.
De ontvangst was heeeel anders,gezellig meteen handjes geschud, mijn verhaal even gedaan en wat vragen gesteld, en werdt meteen uitgenodigd om het eens mee te maken, een trainingsdag van de Reddingshonden Hulpdienst Holland.

Als je je via internet en dergelijke orienteert kan je je eigenlijk nog geen beeld vormen van hoe alles in zijn werk gaat, en op welk niveau het werk staat. Al heel snel wordt dit duidelijk, niks wordt aan toeval overgelaten veiligheid staat voorop, ik ben terplekke door de leden voorzien van veiligheidshelm, werkhandschoenen en zaklamp, verder werdt er vriendelijk verzocht een bezoekersformulier te tekenen t.a.v. de veiligheid i.v.m. aansprakelijkheid.

Van huis uit heb ik alpine ervaring en ben ik ook radio amateur, heel snel word dan duidelijk, dat hier niks aan toeval wordt overgelaten, als ik de merknamen van de gebruikte materialen zie, zit daar veel bekend kwaliteits materiaal bij, voor veiligheid en communicatie, dit is niet zomaar een clubje, hier is verder gedacht.

Dan begint het "spel" echt , een "slachtoffer" word in een kelder onder puin verstopt, en er gaat gezocht worden, mij worden nu enige gedragsregels duidelijk gemaakt, de baas en hond gaan voor de inzetleider en instructeur en gast volgen.
Daar dit gebeuren zich op een sloopterrein afspeelt zijn er wel een aantal aandachtpunten tav veiligheid, hier wordt door de instructeur keurig op gewezen, uitkijken bij loshangende delen, uitkijken bij het betreden en het verlaten van het gebouw, je nergens aan vastgrijpen. Tjeeee, de realiteit van een rampenterrein word zo wel goed benaderd. De hond in kwestie is de puinhopen uit aan het kammen op geur, even snuiven aan wat restanten van een bestelling van een friet tent, die de slopers hebben achtergelaten, en meteen door.
De honden behoren etensresten te negeren even als losse kledingstukken,dit om te voorkomen dat tijd word verloren met levenloze slachtoffers en koelkasten, ze gaan puur voor de levende slachtoffers!!

Vertederend is het als je de eerste keer het gedrag van een hond ziet veranderen als deze op een meter of 5-6 van zijn vermist slachtoffer is, voor hem gaat het echte feest nu beginnen, dit wordt duidelijk gemaakt door de lichaamstaal van het beestje, kwispellen en draaien. Als dan de de baas zijn hond aanspoort en stimuleert verder te zoeken, wordt het effect alleen maar mooier, het slachtoffer is in no time gevonden, en dan is het feest voor de hond. Deze wordt uitgebreid beloond, en geknuffeld.
De belangrijkste beloning krijgt de hond op het gevonden slachtoffer, een ware stimulatie voor een volgende keer. Het is een feest voor baas en hond.

Belangrijk voor de baas is het "lezen" van de lichaamstaal van zijn ( of haar) hond, het is een heel mooi staaltje van teamwork.
Wat hierbij mij zeer veel indruk maakte was de omgang van de mensen met hun honden, het kwam zeer plezierig over.
Dit is bijvoorbeeld bij training van politie honden weleens anders. Ik vraag me eigenlijk af wie er het meeste geniet, baas/ bazin of hond ? Wat ook opviel is het feit dat geen een hond het zelfde doet, iedere combinatie heeft zijn unieke signalen en aanpak.

Na een aantal zoekacties werd mij gevraagd slachtoffer te spelen, ook hier lag weer de nadruk op veiligheid, ik werd in een kelder ingegraven onder puin op een veilige manier, voorzien van portofoon om eventueel mijn nood kenbaar te kunnen maken.

Na de "lancering" van de hond stond deze in 2 minuten in mijn omgeving, en na nog een minuut zag ik zijn snuit, dat is heel tof om zoiets mee te maken, dan even met de snuit spelen, zijn baasje geeft even een favoriet speeltje aan en de hond krijgt hierop zijn beloning, er waren honden bij die al in een zeer korte tijd boven me hebben gestaan en al blaffend hun baasje gaan halen.
Persoonlijk heb ik het kunnen van honden altijd onderschat blijkt uit deze dag. Voor de honden gebeurt dit alles spelenderwijs, maar bij een echte ramp is het het meest plezierig speur gereedschap.

Tijdens de lunch pauze ben ik even op en neer naar huis gereden om mijn eigen honden even te verzorgen, en om 1 van mijn kids op te halen ( het hele gezin is hond minded), daarna gewapend met digitale camera en wat eigen materiaal de dag voortgezet.
Nog een zoekactie gezien buitenom een gebouw naar een 2e verdieping, het is frapant te zien hoe een hond buiten al reageert onder een raam, als baas ben je dan eigenlijk een soort van kruispeiling voor je zelf aan het maken, maar de hond stopt pas als hij boven bij het slachtoffer is.
De drive die de honden hebben om te speuren is eigenlijk onbeschrijfelijk, dit moet je gezien en beleefd hebben.

Aan dit leuke kwam een eind na een telefoontje: vrouwlief en vriendin waren inmiddels met de trein onderweg richting station Tilburg, of ik ze weer op wilde halen ?? Nou ???? eigenlijk niet!!! op het moment bij de RHH ervaarde ik dit soort telefoontjes als spelbederf.

Na dankzegging en het materiaal ingeleverd te hebben, pas op het allerlaatste moment richting station geggaan.
Vrouwlief was nu eigenlijk ook wel nieuwsgierig geworden , en vraagt er ook al meer naar.
Die wil het ook wel eens beleven. Het was voor mij een bijzonder leuke leerzame dag, waar ik genoten heb van de respectsvormen tussen honden en mensen, de kennis van de mensen van de RHH, de openheid, de gastvrijheid, en de uitstraling.

Allen hartelijk bedankt.

mvg Jan Struys